“TO HONK OR NOT TO HONK”

 “TO HONK OR NOT TO HONK”

We can’t but communicate all the time as long as we are alive and kicking. They say, when we don’t want to communicate, we still communicate through our non - verbal silence. Communication is essential in every walk of life even while we are driving on the road. Very often I used to really admire the way we all communicate non verbally through our honking on the road. Have you ever given a thought about ‘honks’ as your extended voice and mind?

Every driver has honked their horn at some point. It is a form of non-verbal communication that allows drivers to express their emotions, convey messages, and even warn others of potential danger.

At its core, honking is a simple act that involves pressing the horn button whether on the steering wheel or in your handle bar. However, the way people use it, is diverse and complex. Honking can be used for various reasons,

including signaling to other drivers to move,

indicating the start or end of a traffic jam,

alerting other drivers of potential danger,

expressing frustration or anger towards other drivers.

It can also be used to say thank you, communicate with pedestrians, or warn cyclists.

For example, I have seen people giving a quick honk which actually is the translation of human greeting HELLO to greet a friend or family member that they see while driving.

Very often I noticed honks, which mean BE CAREFUL in human words, are used to alert a person who is about to change lanes that there is another vehicle in their blind spot.

If a driver wants to turn left but can't because of oncoming traffic, they may honk (CAN’T YOU SEE ME WAITING? LET ME TURN LEFT) to let the oncoming driver know that they are waiting.

If a driver is stuck in traffic, they may honk (DUDE MOVE ON) to signal to others that the traffic has started moving again.

 On the other hand, a longer honk can be used to express frustration or anger, which in human words would sound GET LOST PSYCHO, REALLY?, ‘B’s and ‘F”s too sometimes. This longer honk is a way to express our emotions without having to roll down our windows and engage in a verbal argument.

If a driver is tailgating, cutting in line or driving too slowly,

other drivers may honk (WHAT THE ****?) to express their annoyance.

In contrast, honking can also be used to express gratitude or appreciation towards other drivers.

If a driver stops to let another driver merge or gives way, the other driver may honk to say “THANK YOU” “I APPRECIATE IT”.

In some cultures, honking has different meanings. In India, for example, honking is used more frequently and can mean anything from "I'm coming through", "curse you", to "Thank you".

In conclusion, honking is a crucial component of human communication, especially when it comes to driving on the roads. Whether it's a friendly tap to say hello or a prolonged honk to express frustration, honking is an essential part of road etiquette that drivers use to interact with other motorists. As such, it is important for ALL OF US to use honking responsibly and appropriately to ensure the safety and well-being of all road users.

"Honk if you love peace and quiet."

 

A summer rain in the city of Chennai

Sometimes I wonder whether Bob Marley would have remote connections with Chennai when he said the following words about rain: “Some people feel the rain and others just get wet”. Rain in a summer scorching day, is a welcome wish for everyone, especially if you are in Chennai. Chennai has got three seasons. First is Hot season; Second is a bit different climate i.e, Hotter and the third season is Hottest. So literally Chennaites are always HOT.

You must have heard about movie names like, “Chennayil oru Naal” which gives a romantic idea about Chennai. But actually, to go for a ride in Chennai during daytime in summer, reminds me of Nicholas Cage from the movie “Ghost Rider” burning everywhere. Needless to say, rain in summer, in Chennai is most loved.

The rainy season in Chennai is a phenomenon that is not only loved but also hated. Loved because it brings much-needed relief from the sweltering heat and humidity, and hated because it turns the roads into bumpy rides and causes diversions all over the city, that you may be going round and round, except for merry. But in recent times, something remarkable has happened, turning a once dreaded rainy day into a fun ride akin to a water theme park, complete with splashy rides, wave pools and leaky metro bridges as showers.

Recently, I had been to ‘Wonderla’ in Kerala and had seen crowds flocking to that place to get some cool day within their campus through fun rides, water rides and dry rides as well. But its not so easily affordable. For such people, who feel they can’t afford to pay so much for a water theme park, Chennai on a rainy day, is the place to rush.

If you live in Chennai, you know that even a passing ‘rain clad’ clouds downpour and can turn the city into an unrecognizable place. The roads metamorphose into murky, muddy water bodies that make you want to wade through them like a child in a wave pool. The potholes become much deeper than usual, making it almost a challenge to see which one is the deepest, as vehicles bob up and down like wave pool rides.

But the real fun starts when the metro bridges start leaking. I’m not sure whether they planned perfectly the periodic leakage spots between one station and the next. If you are on a two wheeler, it’s like ‘Chennayil oru Kuttralam’. If you are in a car, the rainwater drips down onto the vehicles below, making them look like they're driving through an automatic car wash. For the people inside, it's almost like a free-of-cost shower. No more waiting to get home before drying off - just open the windows. People eagerly look forward to passing by the leaky metro bridges, as it is an experience that cannot be had elsewhere.

The water-logged roads become the perfect scene for some splashing experiences. There are some ‘fun loving’ uncles who love to splash the water on your clean neat attire and gather everyone’s curses on their way home. As the vehicles move forward, the water splashes in all directions, onto the people on the sidewalks, the cars parallel-parked to the side and people just walking by. 

The slow-moving traffic becomes a source of excitement and delight as the heat is gone. We don’t mind waiting as long as heat is invisible. The autorickshaws, buses and cars all becoming new splashy rides to test out, giving it a unique twist to the rain carnival. Another worth mentioning aspect of this summer rain is the wave pool arrangements they had in different places of city. What a variety of wave pools! Not even water theme parks have such variations. From ankle level upto your knee level, we get waves hitting us hard as different size vehicles pass by.    

To summarize, a rainy day in Chennai is no longer something to dread, but an exciting experience much like a visit to a water theme park. To anyone looking for a fun-filled day, book your tickets to Chennai during the rainy season, and you will not be disappointed. Unexpected splashy rides, wave pools in the middle of the city, leaky metro bridges as showers and an overall carnival atmosphere-now we cannot ask for anything better!

கொடுப்பதன் தகுதி

விசித்திர அனுபவம் அது 

பின்பனி காலம், வைகறை காலையை அபூர்வ மழை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. காலை எழுந்தவுடன் நான் அது காலை தானா என்று உறுதி செய்தபிறகு அன்றைய பொழுதை தொடங்க குளித்து, துலக்கி, உடுத்தி வெளியில் வந்து வண்டியுடன் சிறு உரையாடல் செய்து பின் தொடங்கியது என் பணி பயணம். 

மழை விட்டது போலிருந்தது. சூரியன் இன்னும் தூக்கம் களையவில்லையோ என்பது போல் வானமெங்கும் மந்தம். கத்திபாரா தாண்டியதும் வானம் சிணுங்க தொடங்கியது. சிணுங்கல் அழுகையாக மாறியபோது சைதைக்கு சற்று முன் இருந்தேன். தண்ணீர் பார்த்து பல நாட்களான என் வண்டியின் எல்லா பாகங்களிருந்தும் தண்ணீர் பட்டு புகை. ஈரமான தொடுதலுக்கு இணங்காமல் இருக்க என் வண்டி மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா?

டீக்கடை பக்கம் ஓரம் கட்டினேன். வண்டியை நனையவிட்டு நான் ஒதுங்கினேன். குளிர் கால 20 டிகிரி வெப்பம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இளவேனில் கால 31 டிகிரியை தொட்டு விட்டது. இந்த நேரத்தில் ஏன் மழை? என காரண காரியங்களில் மனது சுற்றியது. Climate change பற்றி அறிவு கொஞ்ச நேரம் அலசியது. எதுவும் நம் control லில் இல்ல. என்னுடைய உடம்பே சொல் பேச்சை கேட்பதில்லை. மனசை பத்தி சொல்லவே வேண்டாம். இதெல்லாம் இப்படி இருக்கையில் பிரபஞ்சம் மட்டும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் எங்கே இருக்க போகிறது என்று மனசுக்குள் கதைத்துக் கொண்டேன். 

சுட சுட காப்பியை சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்த வினோத போண்டாவைப் பார்த்தேன். புதுக்கவிதை போல இருந்தது. போண்டாவுக்குரிய எல்லா மரபுகளையும் மீறி இருந்தது. வெளியே நிலையற்ற கரடு முரடு உருவம், உள்ளே மென்மை. காப்பியும் கரடு முரடு போண்டாவும் வார்த்தைக்கு அப்பாற்பட்டது. என்னையே மறந்து ரசித்த ருசித்த போதுதான் அவ்வுருவத்தை கண்டேன். 

களைந்த முடி; தாறுமாறான தாடி; 

அரைக்கால் சட்டை அரை தான் உடம்பில் இருந்தது. 

மேலுக்கு அவன் அணிந்திருந்த கந்தலில் கொஞ்சம் பனியனும் ஒட்டியிருந்தது. 

தூரத்தில் அவன் வருவதை கண்டேன். 

அவன் வருகையை கண்டு அங்கிருந்து ஒரு சிலர் அவன் பார்வையை தவிர்க்க ஒதுங்கினார். 

"வீடுதோ றிரந்தும் பசியறா தயர்ந்த

வெற்றரைக் கண்டுளம் பதைத்தேன்

நீடிய பிணியால் வருந்துகின் றோர் என்

நேருறக் கண்டுளந் துடித்தேன்"

என்று வள்ளலார் அன்றே பதைத்தார். 

வறியவரை நம்மில் பலர் பார்க்கவே தயங்குகிறோம் ஏனென்றால் வள்ளலாருக்கு வந்த பதைபதைப்பு நமக்கேன் என்று தான். 

அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அருகில் வந்து என் முன்னே நின்றேன். ஒரு கணம் என்னை பார்த்து, பார்த்தவாறே நின்றான். அடுத்த கணம் என்னை பார்த்து சட்டென்று டீ என்றான். மறு  பேச்சு இல்லை. 

நான் பதில் சொல்வதற்குள் கடைக்காரன் அவனை விரட்டத் தயாராகினான். நான் கடைக்காரனை கையமர்த்தி "டீ கொடு" என்றேன். கடைக்காரன் அமைதியானான். 

அடுத்து, அந்த வினோத மனிதனைப் பார்த்து "போண்டா சாப்புடுறீயா?" என்றேன். "வேண்டாம் அண்ணா, டீ போதும்" என்றான். என்னால் நம்ப முடியாமல், மீண்டும் கேட்டேன். 

மீண்டும் வேண்டாமென்றான். 

என் மனதுக்குள் சிறிது குழப்பம். 

இவன் நிலையில் நான் இருந்திருந்தால் நான் என்ன சொல்லி இருப்பேன். 

கட்டாயம் கிடைத்த வரை லாபம் என்று தான் நினைத்திருப்பேன். 

நானாக கேட்காமல் தானாக வரும்போது அதை வேண்டாம் என்று யாரும் மறுக்க மாட்டோம்.

ஆனால் அந்த வினோத மனிதனின் விசித்திர பதிலை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. 

சற்றும் தயங்காமல் வேண்டாம் என்றான். 

தனது தேவையை மட்டும் பெற்றுக் கொண்டான் 

எத்தனை பேர் அரசு கொடுக்கும் இலவசங்களுக்கு போலி சான்றிதழ் கொடுத்து ஏமாற்றி வாழ்வதை பார்த்திருக்கிறேன். 

ரேஷன் கார்டு இல் வருமானத்தை குறைத்து சலுகைகளை பெறுவதை இன்றும் பார்க்கலாம். 

ஓசியில் எதை பெறவும் எதையும் செய்ய தயங்காதவர்கள் மத்தியில், நான் கண்ட வினோத மனிதனை "பிச்சைக்காரன்" என்று அடையாளப்படுத்துவதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. 

புறநானூற்றில் கீழ் கண்ட பாடலை அறிந்த போது, தமிழரின் கொடை பண்பைக் கண்டு வியந்து போனேன். 

"ஒரு திசை ஒருவனை உள்ளி, நாற்றிசைப்

பலரும் வருவர், பரிசில் மாக்கள்;

வரிசை அறிதலோ அரிதே; பெரிதும்

ஈதல் எளிதே, மாவண் தோன்றல்;

அது நற்கு அறிந்தனை யாயின்,

பொது நோக்கு ஒழிமதி, புலவர் மாட்டே"  

ஒரு திசையில் புகழ் பெற்று விளங்கும் ஒருவனிடம் பரிசில் பெறுவதற்காகப் பல திசையிலிருந்தும் வருவார்கள். கொடை வழங்கும் குடிப்பிறப்பே! அவர்களின் தரத்தை உணர்ந்துகொள்ளுதல் கடினம்தான். என்றாலும் அனைவரையும் ஒரே சமமான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்து அவர்களுக்குப் பரிசில் வழங்கும் உன் பொதுக் கண்ணோட்டத்தைத் தவிர்ப்பாயாக.  

மேலை நாடு "The Beggars can't be choosers" என்று நமக்கு சொல்லித் தருகிறது. தமிழ்ச் சமூகமோ இரப்பவனின் தகுதியை அறிந்து கொடு என்று கற்பிக்கின்றது. கொடுப்பவன் மேலானவன்; இரப்பவன் தாழ்ந்தவன் என்ற எண்ணத்தை ஒழித்து, கொடுப்பதற்கு உரிய தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ள சொல்லித்தருகின்றது.

"அனைவரையும் ஒரே சமமான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்து அவர்களுக்குப் பரிசில் வழங்கும் உன் பொதுக் கண்ணோட்டத்தைத் தவிர்ப்பாயாக" என்பதன் மூலம், இரப்பவனின் தேவையை முன்னிறுத்துகின்றது. 

பிச்சை எடுப்பது யாருக்கும் இன்பமான செயல் அல்ல. தனது சுயமரியாதையை இழந்து மற்றவரிடம் கேட்பது என்பது நம்மில் பலருக்கு ரொம்ப கடினமான செயல் தான். ஆனால் பிச்சை எடுப்பவரையும் அதை மகிழ்ச்சியாக செய்ய வைப்பது எது தெரியுமா? 

கொடுப்பவரின் மன நிலைதான். கொடுப்பவரும் கேட்பவரும் மனம் நோகாமல் பொருள் பரிமாறினால் பிச்சை எடுப்பதும் இன்பமே. 

இழித்துப் பேசாமலும், ஏளனம் புரியாமலும் கொடுப்பவர்களை காணும்போது, கேட்பவர் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் இன்பமுறும் என்கிறது திருக்குறள். 

அன்று காலை அந்த வினோத மனிதனின் விசித்திர பதில் என்னை சிந்திக்க வைத்து, கொடுப்பதற்கான என் தகுதியை எனக்கு உணர்த்தியது. 

"கொடுப்பதன் இன்பம் பெறுவதில் இல்லை"

 

நாய்கள் ஓய்வதில்லை

எங்களது நாய், ஒருபோதும் ஓய்வதில்லை. 

ஒருவரையும் வீட்டைக் கடக்க அனுமதியாது. குரைத்து குரைத்து தான்தான் காவல் என்பதை உரத்துச் சொல்லும். அதன் குரைத்தலை வைத்தே வந்திருப்பது மனிதர்களா? மற்ற நாய்களா? என அறிய முடியும். 

பல தூக்கமில்லா இரவுகளில் நீக்கமற உடன்நின்றவன். பக்க துணையாய் என் நேரம் பகிர்ந்த நண்பன். 

எனது குரலையும், குரலின் உணர்வையும் துல்லியமாய் அறிந்து கொள்ளும் அபூர்வ ஜீவி அவன். 

நான் கொஞ்சினால், மிஞ்சுவான்

நான் கொதித்தால், அடங்குவான்

வீடு திரும்பும் போதெல்லாம், இல்லத்தாள் இருக்கிறாளோ இல்லையோ, உள்ளத்தால் இவன் வரவேற்பான். 

நாய்களின் இதயம் வாலில் உள்ளதோ என்று பல கணம் நினைத்ததுண்டு. காரணம் வால்கள் ஓய்ந்து பார்த்ததேயில்லை. 

மனிதருக்கு மட்டும் தான் பொறாமை உண்டா? எனது பெண் குழந்தையை கொஞ்சினால், பொருமுவான், குமுறுவான். 

யாரைக் கண்டும், எதைக் கண்டும் பயமே கிடையாது. 

பல தெரு நாய்களை, ஒரு முறைப்பில் அடக்கி கடந்து செல்வான். 

அடங்க மறுக்கும், நாய்களுடன் சமரசம் பேசி சாதுர்யமாக தாண்டி செல்வான். 

சண்டை தான் என்றால், அதையும் ஒரு கைப்பார்ப்பான். 

ஒரு போதும் பயத்தைக் கண்டு பயந்ததே கிடையாது. 

ஒன்றுக்கு மட்டும் பயம்.

வெடிச்சத்தம். 

வெடிச்சத்தம் கேட்டால் 

நடு நடுங்குவான்

கதவு திறந்திருந்தால், கட்டிலுக்கு அடியில் தஞ்சம் புகுவான். 

அவன் என்மீது கோபப்படும் ஒரே தருணம்

அவனை நான் குளிக்க கூப்பிடும்போது மட்டும். தண்ணீருக்கும் அவனுக்கும் ஆயுட்பகை. 

அவனுக்கென்று ஒரு சுயமரியாதை உண்டு.

சாப்பாடு போட்டுவிட்டு நின்றோமானால், அசட்டுத் தனமாய் அகண்டு போவான். 

நாம் நகர்ந்த மறுகணம், அரக்க பரக்கத் தின்பான். 

பல தருணங்களில் அவனது கண்களைப் பார்த்துக் கலங்கியதுண்டு. 

அவ்வளவு தூய அன்பை வேறு எங்கும் பார்த்ததில்லை. 

அதனாலோ என்னவோ 

மனிதர்களை விட

இந்த மிருகங்களின் மத்தியில் இயல்பாய் இருக்கிறேன். 

பாதுகாப்பாய் உணர்கிறேன். 

நாய்களுக்கென்று ஒரு சொர்க்கம் உண்டென்றால், மனித சொர்க்கத்தை துறந்து, நாய்களின் சொர்க்கத்துக்கே செல்ல விரும்புகிறேன். 

வெயிலோ, மழையோ

விடுமுறையோ, வேலையோ

நலமோ, ஜூரமோ

நாயிடமிருந்து நான் கற்றுக் கொண்டது, 

"தன் பணி செய்வதே

தலையாய கடமை"

குப்பை வாழ்க்கை

குப்பை வாழ்க்கை

திக்கற்று தெருவில் நின்றதுண்டா?

மழையோ 

வெயிலோ 

வெள்ளமோ 

பஞ்சமோ 

கொண்டாட்டமோ 

கருமாதியோ

கையில் காசில்லாமல் 

தின்ன கதியில்லாமல் 

மாத்த துணியில்லாமல் 

மலம் கழிக்க ஒதுங்க இடமில்லாமல் 

தாகத்துக்கு தவித்தபடி 

எனக்கு மட்டும் ஏனிப்படி 

என மனக்குரல் மட்டும் ஓயாது ஒலிக்க 

திக்கற்று தெருவில் நின்றதுண்டா? 

வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் 

வாடினாராம் வள்ளலார் 

வாடும் மனிதரை இழிந்த மயிராய்க் கூட 

மதிக்க இன்று ஆளில்லை 

தெருவில் நிற்கும்போதுதான் ஒன்று புரிந்தது 

எல்லா கதவுகளும் பூட்டப்பட்டு இருப்பது 

எல்லா இடங்களும் யாரோ ஒருவர்க்கு சொந்தம் என்று 

கக்கூஸ் கூட கதைவடைக்கப்பட்டிருக்கிறது 

பொது குழாய்கள் கூட பூட்டப்பட்டிருந்தது 

தெருவோர பிளாட்பார்ம்கள் மட்டும் தான் இலவசம் 

ஆனால் அதோடு மரணமும் இலவசம் 

கொழுத்த குடித்த பணக்காரனுக்கு 

தன் சொகுசு காரை ஓட்ட 

ரோடு பத்தலையாம் - எங்கள் 

மண்டை ஓடும் தேவையாம் 

தெருவில் நிற்பவனுக்கு 

ஜனநாயகமும் ஒன்றுதான் 

சர்வாதிகாரமும் ஒன்றுதான் 

ஒரே வித்தியாசம் ...

சர்வாதிகாரம் எங்களை சாகடிக்கும் 

ஜனநாயகம் எங்களை மறக்கடிக்கும் 

 

Let's see through our PAIN. Happy New Year 2021.

 Dear All,

This Pandemic has given us all a different perspective of Time. We are still confused with the fact whether this is PANDEMIC or P(L)ANDEMIC. We are worried over the countless millions that we have lost over the period of nine months. Every other day we keep speculating about what, when & How of our Future. Someone very wisely commented about this year, “The most important investment that we make this year is STAYING ALIVE” is very realistic and futuristic.

Welcoming the New Year 2021 amidst PANDEMIC made us feel a bit different this year. Our inability to stay together and celebrate together has toned down the colourful welcoming. For many of us, it just remained as yearly calendar change. For few of us, it added not only one more year to our unsure future, but more weight to our bodies. Our life has become temporary and how we could focus on long term resolutions, some grumbled (as though, if not for PANDEMIC, life was permanent).

To be honest with our lives, we will realize that this PANDEMIC has made us live out certain resolutions which we only had in our Diaries for many many long years. Like…

1. We must have planned eating healthy diet but never exceeded a week of the new year in fulfilling the resolution. But now in PANDEMIC, we are forcing ourselves day in day out to be healthy. The fear of low immunity has lead to healthy diet. If not for Love of Life, Fear of Death has put us all into perspective. 

2. Some of us would have planned spending time with loved ones but never succedded  because of hectic work load and unorganized events of work place. But we are forced to be with our loved ones spending time together for longer days. It had given us different perspective to understand each other. 

3. Male chauvinism and gender biased chores of the house hold are shattered and Husbands and wives sharing the house hold work equally without discrimination of gender. Whatever the number of counselling sessions could not achieve, this PANDEMIC has proved it possible. 

4. Many MNCs realised that their employees work more effectively from Home than in a work station. The work efficacy has been increased and there is positivity in productivity.

5. Of course, we had the whole world's time at hand and many started learning of new skills. It could be academic or Life skills, but we developed certain positive behavioural patterns. Some began to live without Drugs and Alcohol abd able to survive withput any aid from others. 

This PANDEMIC has not only served as a reminder that something unexpected can land in our well envisioned plans and halt our progress but it has also made us see beyond the fear and face our fears and overcome it. As many have realized, “THE NEW NORMAL” would never take us back to the pre-covid years. So instead of once a year resolutions, we should start making short term or monthly or weekly or daily resolutions which are more specific and practical.

Living through several months of pandemic uncertainty and restrictions would have given us most likely a pretty good idea of which personal weakness we need to work upon.

Some people may be struggling to keep their emotional balance.

Some others, the absence of friends might have driven them mad.

Some, being alone and being away from the family might be the pain.

Others might be panting to get back to the gym.

These personal points of pain can give people some idea of what resolutions they might make. Addressing those specific points may help us to care for ourselves well enough to arrive at the pandemic’s end with some good physical and mental health.

Wishing you all a hopeful year ahead.

      

NEGATIVE is the NEW POSITIVE

Dear All,

The most negative word of the year is POSITIVE.

The most talked about concern (after the ever growing statistics of corona positive cases) is Education of children.

As an immediate measure to stem the spread of Covid-19, most educational institutions have been shut since the end of March. It is still difficult to predict when schools, colleges and universities will reopen.

In the meantime, Education has taken different forms and moulds, as it did in the past. From a monastic order of education under the supervision of a guru to Digital online learning platforms, Education has seen it all. In Gurukula method, the knowledge was not imparted equally to everyone but according to their status in society. What’s not different today, in this Pandemic panorama? Digital have-nots are pushed to the periphery and deprived of the Education.

At the dawn of 2020, the whole world was looking at Indian sub continent with awe and fear because of the demographic dividend (proportion of working population out of total population is high, which will be a key driver for future growth) but with all the new digital Online Platforms for learning, we are facing a Digital Divide.

“The major challenge of remote learning is disparity in access – from electricity and internet connections to devices like computer or smart phones. In fact, as per the National Sample Survey, only 8% of all households have both a computer and an internet connection.”     

With all these disparities, India, after 34 years, has revised its own education policy in a great hurry, without giving sufficient time for people to ponder and get their perspective on it. We are faced with the New Educational Policy in the untimely event of this Pandemic. So many things grappling our mind:

Three language formula with special emphasis on Sanskrit

Changing the format to 5+3+3+4 in school education

Standardized exams for grades 3,5 and 8

Where are we headed? The future is bleak and blurred. The illogical hurry in implementing the so called historical change in Education Policy, creates a fearsome suspicion and abysmal uncertainty about the future.

The responsibility is very grave on us in giving our children, the equal opportunity to learn and to make this learning a happy endeavour.    

We believe that Child is the Priority and Prerogative in our Mission. We can’t but think in terms of the wellness of the children who are given unto our care. Our mission is not to prepare our children for something or some syllabus but to prepare themselves with Life Preparedness. We also believe that Education isn’t something that we can finish that’s why we carry out the following: 

1. Virtual Learning

2. Learning Arts & Crafts

3. Celebration of Festivals to express their creative energy.

4. Exhibitions and culturals to exhibit their talents. 

5. Life skills

If the child can’t learn the way we teach, maybe we should teach the way they learn.

Let’s realize Progress is not measured only in papers.

Let’s make Education accessible and joyful to our children.